شناخت امام راه معرفت خدا
نخستین و مهمترین وظیفه انسان، شناخت پروردگار و آفریننده خویش است و تا شناخت او حاصل نشود، راه درست بندگی و اطاعت از او به روی انسان باز نخواهد شد. (ر.ک: شیخ کلینی، کافی، جلد ۸ صفحه۲۴۷، ح ۳۴۷)
به همین جهت در قرآن و روایات، مطالب فراوانی درباره لزوم« معرفت خدا» مطرح شده است.
بعضی از آیات قرآن، به توصیف خدا و صفات گوناگون او پرداخته است و امامان معصوم نیز در روایات و دعاها و خطبه ها به شکل گسترده از خدا و اوصاف او سخن گفته اند. (برای بررسی اوصاف الهی در قرآن ر.ک: فهرست موضوعی« تفسیر نمونه» برای نگاه به روایات ر.ک:« میزان الحکمه» ذیل کلمه« الله».)
از نظرگاه روایات راه معرفت خدا و اوصاف او، شناخت اولیای خدا و امامان معصوم(ع) است؛ چون اینان مظهر اسما و صفات الهی و آینه جمال و جلال پروردگارند. معصومین انسان های کاملی اند که خداوند آنان را خلیفه و نماینده خود در زمین قرارداده و وادار کرده است که با آنان شناخته شود واز مسیر اطاعت آنها، اطاعت شود و ثواب و عقاب را نیز بر مدار اعتقاد و اطاعت آنان قرار داده است.
وقتی از امام حسین(ع) درباره معرفت خدا و چگونگی آن سؤال شد؛ حضرت فرمود:
« مراد از شناخت خدا، شناخت اهل هر زمانی نسبت به امام خویشتن است، آن امامی که اطاعت او بر آنان واجب است» (شیخ صدوق، علل الشرایع، جلد یک، صفحه ۹، ح یک)
به عبارت روشن تر شناخت امام، طریق معرفت خدا است و انسان با شناخت امام و توجه به گفتار و دستورات او، می تواند در جاده صحیح زندگی گام بردارد و به سعادتی که خداوند برای او رقم زده برسد. معرفت خدا بدون شناخت کسی که از جانب او سمت راهنمایی و راهبری بندگان را دارد، امکان پذیر نیست.
شیخ صدوق(ره) در تبیین حدیث یاد شده می گوید: مراد این است که مردم هر زمان بدانند، خداوند کسی است که آنها را در هر زمان از امام معصوم خالی نگذاشته است. پس کسی که عبادت کند خدایی را که برای آنان حجت قرار نداده پس غیر خدا را عبادت کرده است.